شمارهٔ ۱۹۱۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اکردی۷ بیت

به یک کرشمه کزان چشم دلربا کردیچو جان به سینه درون آمدی و جا کردی

خدنگ ناز چو از غمزه راست بگشادیبه دل درست زدی، گر ز تن خطا کردی

من ار چه تیغ زنم، دل ز تو جدا نشودتو ناوکی زدی و دل ز من جدا کردی؟

دلم که شادی وصل ترا نکرده شکرهزار شکر کنم کز غمش سزا کردی

بگفتمت که غم جان مگوی با هر کسبه غمزه گفتی و بر جان من بلا کردی

اگر میان تو گم گشت در میان کمردهانت نیز نمی دانم، آن کجا کردی؟

بسوختی دل خسرو، هنوز خواهی سوختچو کس نگفت ترا این چنین، چرا کردی؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و از تأثیرات عمیق عشق و غم بر دل شاعر سخن می‌گوید. شاعر از چشمان دلربای معشوق و تأثیر آن بر روح و جان خود می‌گوید و به نوعی درگیری عاطفی خود را بیان می‌کند. او در عین حال به تلخی‌های عشق نیز اشاره می‌کند و از دلی که با وجود درد و رنج عشق، به معشوق وابسته است، سخن می‌گوید. در نهایت، او از نگرانیش بابت مطرح کردن غم‌ها و از سوختن دلش نزد معشوق می‌گوید و احساساتی عمیق و پیچیده را به تصویر می‌کشد.