شمارهٔ ۱۷۷۴
هرروز کآفتاب برآرد زبانهایبیرون جهم ز کلبه غم عاشقانهای
نظاره بر رخ تو کنم گر ببینمتباری ز چاوشان بخورم تازیانهای
از دوستی تو به سر کوی تو نماندناشسته ز آب دیده من آستانهای
افتاده راه من به دل و گنج معرفتگشت از خیال سیمبران دردخانهای
سوز درون کز او جگر من کباب شدبیرون جهد ز هر ته مویی زبانهای
مردن به کوی تو هوسم میکند، ولییابم اگر چو دیدن رویت بهانهای
بیداریام بکشت که هرروز ازین خمارباشیم گه خراب چو مست شبانهای
خوابم نماند بو که رسد خواب آخرمآغاز کن ز لازمه من فسانهای
خسرو مرو به باغ که از ناله تو دیمرغان نخوردهاند به گلنار دانهای