شمارهٔ ۱۷۶۲

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: یخته۵ بیت

لبت در سخن انگبین ریختهرخت مشک بر یاسمین ریخته

از آن روی و موی دلاویز تستدلم در شب و روز آویخته

چو باد صبا دید رخسار توبه گل گفت «کای روی تو ریخته

برانگیختی بر من اسپ جفادگر تا چه ها باشد انگیخته؟»

ز خسرو گریزان مشو کو شده ستاسیر تو، وز خویش بگریخته

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او از لبی که مانند عسل شیرین است و از ظاهری زیبا و دلربا صحبت می‌کند. شاعر دلش برای زیبایی معشوق تنگ شده و در روز و شب به یاد اوست. به نحوی، معشوق بر دل شاعر تسلط دارد و او را به شدت مجذوب خود کرده است. همچنین، شاعر از غم و جفای عشق صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی معشوق می‌تواند دل را به التهاب بکشاند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که از جمالش دور نشود، چرا که خوشبختی و آرامش او به حضور معشوق بستگی دارد.