شمارهٔ ۱۷۶

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اراست۹ بیت

زلف تو هنوز تابدار استچشمت به کرشمه در خمار است

گفتی که وفا نیاید از منسوگند مخور که استوار است

خون شد دل من، بگوی، ای بادکان جان عزیز در چه کار است

کشتش به کدام بوستان استسروش به کدام جویبار است

من گریه خویش دوست دارمکز درد کسیم یادگار است

کارم غم عشق و بی قراری استتا عمر عزیز برقرار است

ای شاهسوار، آهوان راتیر تو نکوترین شکار است

عاشق که غم تو خورد وانگهشادی طلبت، حرام خوار است

با تو به مثل هلاک خسرودیوانه و موسم بهار است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی شاعر است. شاعر از زیبایی معشوقه‌اش، زلف تابدار و چشمان خمارش صحبت می‌کند و ناآرامی دل خود را بیان می‌کند. او از وعده‌های وفا که ممکن است از معشوقه‌اش برآورده نشود، می‌گوید و از درد فراق و گمشدن معشوقش در باغ‌ها و جویبارها می‌پرسد. شاعر می‌خواهد با گریه‌اش، یادگار درد و غم عشقش را حفظ کند و تأکید می‌کند که زندگی‌اش صرف عشق و بی‌قراری است. در نهایت، به هر نوع شادی که از عدم وفای معشوق ناشی شود، بی‌ارزش و حرام می‌داند. همچنین، او به خود و دیگر عاشقان یادآوری می‌کند که عشقش مانند خسرو و شیرین، دیوانگی و عشق را به اوج می‌برد.