شمارهٔ ۱۷۰۲

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: هکرده۷ بیت

ای از رقم شبگون دیباچه مه کردهصد نامه پاکان را خط تو سیه کرده

چاه ذقنت کانجا جانها به حیل گنجدطرفه که هزاران دل خون گشته به چه کرده

جولان خیالت را چشم تو به یک غمزهاندر دل تنگ من بشکافته ره کرده

هر کس رخ زیبایی بیند به نظر هر سومن دیده خیانت را هر سو که نگه کرده

خاک در تو صوفی بیزد به کلاه خودخاک در ایشان هم تعظیم کله کرده

اول دل من خود را خون کرد به صد زاریوانگاه به صد زاری یاد تو چو مه کرده

شد پخته دل خسرو کش خام همی خواندیتو سوخته سر تا پا پر خاک سیه کرده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و درد فراق است. شاعر از زیبایی معشوق خود و تأثیر آن بر روح و دلش می‌گوید. او به چالاکی چشمان معشوق اشاره می‌کند که با یک غمزه، دل‌های بسیاری را می‌شکند. شاعر نیز به حسرت و درد خود در نبود معشوق اشاره دارد، و بیان می‌کند که چگونه عشق او باعث خون‌دل خوردن و زاری‌اش شده است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که عشق توانسته او را به شدت دچار سوختگی و غم کند. شاعر در همهٔ ابیات، احساس عمیق و عاشقانه‌اش را به تصویر می‌کشد.