شمارهٔ ۱۶۹۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ایسرو۷ بیت

ای گلستان ترا بالای سرووز تو زیب قامت زیبای سرو

شکل سرو ار چه به بستانها خوش استبا چنان قدی کرا پروای سرو

هر کرا با گلعذاری سر خوش استکی سر باغ است با سودای سرو

راستی گویم مرا با تست کارراست ناید کار از بالای سرو

می درم بر یاد بالایت چو گلجامه پیش قامت یکتای سرو

هیچگه باشد که زیر پای توسر نهم چون سبزه زیر پای سرو

خسروت بر چشمها جا کرد، ازآنکبر گذار سرو باشد جای سرو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و شکوه گلستان و سرو اشاره می‌کند. او از زیبایی قامت سرو و محبوبیت آن در بستان‌ها صحبت می‌کند و می‌گوید که با هیچ‌کس به اندازه گل و سرو احساس نزدیکی نمی‌کند. شاعر به صراحت بیان می‌کند که عشق و محبت او به معشوقش (که به زیبایی سرو است) بسیار عمیق و بی‌نظیر است. همچنین به احترام و ارادت خود اشاره کرده و می‌گوید که زیر پای معشوقش سر فرود می‌آورد. در نهایت، تمام زیبایی‌ها و عظمت معشوقش را به سرو تشبیه می‌کند که جایگاه خاصی در قلب او دارد.