شمارهٔ ۱۶۷۹
هر شب منم فتاده به گرد سرای توتا روز آه و ناله کنم از برای تو
روزی که ذره ذره شود استخوان منباشد هنوز در دل تنگم هوای تو
هرگز شب وصال تو روزی نشد مراای وای بر کسی که بود مبتلای تو
جان را روان برای تو خواهم نثار کرددستم نمی دهد که نهم سر به پای تو
جانا، بیا ببین تو شکسته دلی منعمری گذشته است منم آشنای تو
بر حال زار من نظری کن ز روی لطفتو پادشاه حسنی و خسرو گدای تو