شمارهٔ ۱۶۶۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: و۸ بیت

روی یار از سبزه تر بوستانی یافت نوچشم من بهر تماشا گلستانی یافت نو

تا لب او در ته هر موی خط جان نمودبنده زان لب در ته هر موی جانی یافت نو

بود ناپیدا دهانش تیز دیدم بوسه جاشدر لب از دندانی نشانی شد دهانی یافت نو

ماه من زلف سیه بر خط سبزت سر نهادطوطی شکر خورت هندوستانی یافت نو

دی کمر بستی و در وی بسته شد مویی ز جعدنی میان بودی تهی گاهت میانی یافت نو

قامت تو کز ضعیفی بسته در مویت نماندبر سر هر تار مویی خانمانی یافت نو

بس که نونو داستانت فتنه شد بر هر زبانهر زبان از قصه من داستانی یافت نو

بس که سودم روی زرد خویش بر خاک درتباد هردم ز آستانت زعفرانی یافت نو

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی‌های محبوبش و جذابیت‌های ظاهری او اشاره می‌کند. او می‌گوید که در باغی نوینی، چهره‌ای نو و تازه را از محبوبش می‌بیند. هر خط و نشانه‌ای از او، نشان‌دهنده‌ای از جانی تازه است. لب‌های محبوب به قدری زیبا و دلکش هستند که احساس زندگی و جان تازه‌ای به شاعر می‌دهند. او با توصیف زلف‌های سیاه و خوش‌بویی که به محبوبش می‌دهد، به زیبایی‌های او می‌بالد. در این شعر، به عشق و جذابیت محبوب اشاره شده و شاعر از آثاری که عشق بر او گذاشته، سخن می‌گوید. محبوبش به اندازه‌ای شهرت یافته که داستان او بر زبان همه جاری است و این محنت و عشق او را به زردی و حسرت کشانده است. در نهایت، شاعر به شدت تحت تأثیر جمال محبوبش قرار دارد و شور و شوقی عمیق نسبت به او احساس می‌کند.