شمارهٔ ۱۶۱۳
همی ریزی به بازی خون یارانچنین باشد سزایی دوستداران؟
به خون بیدلان خوردن مکن خویکه کس را نآید این شربت گواران
من رسوا و هر سو خنده خلقچو مستی در میان هوشیاران
برای صبح پیروزی که بی تستحیات من چو شام سوکواران
تنم پرورده شد در خون دیدهچنان کز می سفال باده خواران
نگویم درد خود با کس کز این رازنگنجد در دل نااستواران
منم سرگشته زیر پای خوبانچو گوی افتاده در پیش سواران
شکاری را ز تیر ترک روزی ستمرا از ناوک مردم شکاران
چه خوش می نالد اندر عشق خسروچو بلبل در قفس وقت بهاران