شمارهٔ ۱۶۰۵

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ردمن۷ بیت

گواه جبین است بر درد منسرشک روان بر رخ زرد من

ببخشای بر ناله عندلیبالا، ای گل نازپرورد من

که گر هم بدین نوع باشد فراقبه کوی تو آرد صبا گرد من

که دیده ست هرگز چنین آفتی؟کزو می برآید دم سرد من

فغان من از دست جور تو نیستکه از طالع مادر آورد من

من اندر خور بندگی نیستموز اندازه بیرون تو در خورد من

تو دردی نداری که دردت مباداز آن رحمتت نیست بر درد من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیان‌کننده درد و فراق عاشقانه است. شاعر با استفاده از تصاویری از غم و اندوه، از حال و روز خود در دوری محبوب سخن می‌گوید. او به گل نازپرورده خود می‌گوید که اگر این نوع جدایی ادامه داشته باشد، نسیم عشق او را به سوی معشوق خواهد برد. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که رنج و درد او ناشی از جفا و جور محبوب نیست، بلکه بخشی از سرنوشت و تقدیر اوست. در نهایت، او امیدوار است که محبوبش نیز از دردی که او دارد، آگاهی یابد و رحم کند.