شمارهٔ ۱۴۷۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ربرهیم۷ بیت

تیغ برکش که تا ز سر برهیمتیر بگشای کز نظر برهیم

آشکارا مکش که تا باریهم ز سر هم، ز درد سر برهیم

خشم کن تا بمیرم اندر حالاز تو وز خویشتن دگر برهیم

آخرم جرعه ای ببخش از لبتا ازین عقل حیله گر برهیم

گفتیم «خوش بزی و عشق مباز»زنده از دست تو اگر برهیم

وه که شب در میان کنم نروماز تو روزی که، ای پسر، برهیم

غم خسرو بگویمت که اگراز رفیقان بی هنر برهیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی در مورد عشق و جدایی سخن می‌گوید. شاعر از محبوبش می‌خواهد که با تیز کردن تیغ یا آزاد کردن تیر، به او اجازه دهد تا از مشکلات و دردسرهای ناشی از عشق رهایی یابد. او همچنین از محبوبش تقاضای لحظه‌ای آرامش و جرعه‌ای نوشیدنی می‌کند تا بتواند از عقل و تدبیر خود که به او زخم می‌زند، فرار کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که خوشبختی در عشق را آرزو کرده، اما به دلیل جدایی از محبوبش، دیگر نمی‌تواند زندگی کند و از غم و رنج بی‌هنرانی رفیقانش نیز گلایه می‌کند.