شمارهٔ ۱۴۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ماندهست۸ بیت

ز من نازک میانی دور مانده ستدلی رفته ست و جانی دور مانده ست

بگویید از زبان من که آن جادلی از بی زبانی دل مانده ست

پر از خون است جوی دیده منکه از سرو روانی دور مانده ست

هلاک جان من آن پیر داندکه روزی از جوانی دور مانده ست

خراشیده بود آواز مرغیکه او از گلستانی دور مانده ست

غم و درد غریبی از کسی پرسکه او از خان و مانی دور مانده ست

گواهی می ده، ای شب، زاریم راکه از من بدگمانی دور مانده ست

شبی یادش دهی از خسرو، ای بادکزین در پاسبانی دور مانده ست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس جدایی و فراق اشاره می‌کند. او از دلی آشفته و جان پریشان می‌گوید که به دلیل دوری از معشوق، رنج می‌کشد. او از دیگران می‌خواهد تا از حال او بگویند، زیرا او خود در بی‌زبانیش اسیر است. شاعر احساس تنهایی و دلتنگی خود را با تصاویری از طبیعت و پرندگان به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که غم و دردهایش به خاطر فقدان عشق و دوری از کسی است که برایش بسیار عزیز است. در این شعر، شب به عنوان شاهدی بر بدگمانی‌های شاعر در نظر گرفته شده و یادآوری‌های تلخی از خسرو (معشوق) در ذهنش مرور می‌شود. شاعری که از جوانی و سرزندگی دور مانده، به شدت با غم و اندوه دست و پنجه نرم می‌کند.