شمارهٔ ۱۴۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: انمننیست۹ بیت

دلی کش صبر نبود آن من نیستکسی کو دل دهد جانان من نیست

کبابم ساخت، این خونابه زان استگنه بر دیده گریان من نیست

همه مضمون من شهری فرو خواندکه مهر صبر در فرمان من نیست

تو می‌سوز ای دل و مگری تو ای چشمکه شعله در خور طوفان من نیست

رخش دیدم به دل گفتم چه گویی؟که یعنی این بلا بر جان من نیست

نصیحت از خرد جستم خرد گفتکه بر دیوانگان فرمان من نیست

شب دوشینه جان سویش چنان رفتکه زان اوست گویی زان من نیست

چو تیرم زد، کشید آلوده خونبه خنده گفت کاین پیکان من نیست

بسوزد خسروا، دل‌ها چه نیکوستکه گوش خلق بر افغان من نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عاشقانه خود صحبت می‌کند و احساس می‌کند که صبر و تحملش به پایان رسیده است. او می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند فهمی از اوضاع او داشته باشد و حتی خرد و عقلش نیز نمی‌تواند به او کمک کند. شعر نشان می‌دهد که عشق و اندوه او عمیق است و وضعیتش به گونه‌ای است که هیچ‌چیز نمی‌تواند کمکی به او کند. او به شعله‌های درون خود اشاره می‌کند و از دیگران می‌خواهد که بر حال او حسرت نخورند، زیرا تحمل و طاقت او در برابر این عشق و درد بسیار پایین آمده است. در نهایت، شاعر به یک وضعیت ناامیدکننده در عشق خود اشاره می‌کند و احساس می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند او را درک کند.