شمارهٔ ۱۳۸۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)۸ بیت

از دو زلف تو شکن وام کنموز برای دل خود دام کنم

از پی آنکه به رویت نرسدچشم بد را به سخن رام کنم

تا تو ننمایی رو، گیرم زلفتا رخت چاشت کند، شام کنم

چشم از زلف سیاه تو کشمگله از محنت ایام کنم

از تو صد جور و جفا می بینمبا که گویم، به که پیغام کنم؟

دل ندارم که نهم بر دگریهم ز زلف تو مگر وام کنم

بوسه خواهیم، وگر تند شویخویشتن را عجمی نام کنم

نیست حلوای تو بهر خسروچه بدان لب طمع خام کنم!

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او از زلف‌های معشوق به عنوان منبعی برای الهام و غم و اندوه خود یاد می‌کند. شاعر می‌خواهد با کلامش چشمان بد را دور کرده و دل خود را به محبت معشوق دلگرم کند. او از درد و رنجی که از جدایی می‌کشد، شکایت دارد و می‌گوید که دلش هیچ تمایلی به عشق دیگری ندارد جز معشوق خود. همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره کرده و به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر به او نزدیک نشود، زیبایی‌اش او را مجذوب خود کرده است. در نهایت، شاعر به تمایل خود برای بوسیدن معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز دیگری برایش ارزش ندارد.