شمارهٔ ۱۳۵
ما را چه غم امروز که معشوقه به کام استعالم به مراد دل و اقبال غلام است
صیدی که دل خلق جهان بود به دامشالمنت لله که امروز به دام است
چون طالع آن نیست که بوسم لب لعلتما را نظری از مه روی تو تمام است
از طاق دو ابروی تو، ای کعبه مقصودخلقی به گمانند که تا کعبه کدام است
چشم تو اگر خون دلم ریخت، عجب نیستاو را چه توان گفت که او مست مدام است
خسرو که سلامت نکند عیب مگیرشعاشق که ترا دید چه پروای سلام است