شمارهٔ ۱۲۹۶
نمی داند مه نامهربانمکه دور از روی خوبش بر چه سانم؟
چو زلف بیقرارش بیقرارمچو چشم ناتوانش ناتوانم
برو باد و گدایی کن به کویشبگو با آن مه نامهربانم
«که گرچه می نهی بار فراقموگرچه می زنی تیغ زبانم
هنوزم مهرت اندر سینه باشداگر در خاک ریزد استخوانم »
بپرس از شمع حال سوز خسروکه تا گوید که شبها بر چه سانم