شمارهٔ ۹۷۷

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: ینی۷ بیت

این چه نبهاست وین چه شیرینیوآن چه گفتار و آن شکر چینی

صورت جان در آب عارض بینبا چنان رخ رواست خود بینی

گرمنت پیش خویش بنشانمتو نه آن آتشی که بنشینی

سوز جانم که کشته آنمریز خونم که تشنه اینی

زاهدا مستم از لبش منو توبیخبر از شراب رنگینی

در نگیرد به هیچ نر آتشدامن از آه ما چه در چینی

چو فتادی به زلف یار کمالبینی افتادگی و مسکینی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است و احساسات عمیق عاشق را بیان می‌کند. شاعر به شیرینی و زیبایی عشق اشاره می‌کند و از توصیف چهره محبوبش در آب می‌گوید. او احساس می‌کند که عشقش به اندازه‌ای عمیق و سوزان است که در مقایسه با آن، چیزهای دیگر ناچیزند. همچنین، شاعر به حالتی مستی اشاره دارد که ناشی از عشق و جذبه معشوق است، و نشان می‌دهد که نبودن محبوب چقدر می‌تواند دردآور باشد. در نهایت، اشاره به افتادگی و مسکینی عاشق در عشق، نشان‌دهنده وضعیت تواضع و دل‌باختگی اوست.