شمارهٔ ۹۲۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انپیوسته۷ بیت

ای روان گرد درت اشک روان پیوستهبه فلک بی تو مرا آه و فغان پیوسته

در چمن چون ورق عارض و رخسار تو نیستگل سرخ این همه بر سرو روان پیوسته

تا لبم پای نو بوسید و زبان نام تو برداین جدا شکر تو می گوید و آن پیوسته

تا به تیر مژه دل صید کنی از چپ و راستز ابروان چشم تو دارد دو کمان پیوسته

خاک پای تو ز صد میل مرا در نظر استباد آن سرمه به چشم نگران پیوسته

در دهان جای حدیث دگری نیست که هستسخن آن لب و دندان به زبان پیوسته

به وصال لب او یافته تا جسته کمالزندگانی چو تن گشته به جان پیوسته

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و دلتنگی برای معشوق است. شاعر با بیان احساسی عمیق از اشک و آه‌های پیوسته‌اش در غیاب معشوق، به زیبایی‌های چهرهٔ او و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. او به ارتباط عمیق عاشق و معشوق پرداخته و بر اهمیت زبان و لب معشوق در بیان احساسات تأکید می‌کند. شاعر به تصویرسازی‌های نمادین مانند گل سرخ و تیر مژه نیز اشاره می‌کند که نشان‌دهندهٔ جذابیت و جاذبهٔ معشوق است. در نهایت، شاعر زندگی را به پیوند عمیق با معشوق تشبیه می‌کند، جایی که عشق و وجود او به وجود شاعر جان می‌بخشد.