شمارهٔ ۹۱۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یده۷ بیت

ای چو چشم خوش تو چشم کسی کم دیدهشکر ننگ تو برتنگ شکر خندیده

وجهی از روی تو در دیده من خوشتر نیستز آن سبب دیده من دیده ترا دردیده

دیده اهل نظر دیده بسی خوب و ترابر سر جمله خوبان جهان بگزیده

من ز مهر رخ خوب تو ز خود بریدماز من سوخته بر قول عدو ببریده

تو بیا سوی وثاق من بیدل تا منتونیا وار کشم خاک رهت دردیده

نبرم جان من از این ورطه غم گر باشیبیگناه از من بیجان تو چنین رنجیده

سالها گفته دعای تن و جان نو کمالوز تو جز جور و جفا هیچ دگر نشنیده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی محبوب است. شاعر با عشق خود و درد و رنج ناشی از آن صحبت می‌کند و می‌گوید که چهره محبوبش برای او از همه چیز عزیزتر است. او به احساسات عمیق و دلمشغولی‌هایش اشاره می‌کند و از جدایی و نازایی محبوبش گله می‌کند. شاعر همچنین به انتظار و دعا برای بهبودی و کمال می‌پردازد، در حالی که از ناملایمات و سختی‌های عشق و جفاهایی که از طرف محبوب به او رسیده، شکایت می‌کند. در نهایت، او هنوز به عشق و محبت وفادار است و امیدوار است که روزی محبوب به سوی او بازگردد.