شمارهٔ ۹۰۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یاو۷ بیت

گر مرا صد سر بوَد هر یک پر از سودای اوچون سر زلفش بیفشانم به خاک پای او

چشم ما از گریه شد تاریک چون سازیم جاشنیست جای چشم روشن خود که باشه جای او

با خیالش مردم چشمم نمی‌آید به چشمدیگری را چون توانم دید در مأوای او‌؟

در چمن‌ها زآن قد و بالا حکایت کرد سروهر کجا مرغی‌ست عاشق گشت بر بالای او

خواست جان بوسی و رفت از خود لبش چون گفت لامی چنین باید که جان مستی کند از لای او

گرچه عمری تلخ‌کامی‌ها کشیدم از رقیبگر بمیرد من به شیرینی پزم حلوای او

خاک پای تو به تاج سلطنت ندهد کمالگرچه درویش است بنگر همّت والای او

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و محبوبی اشاره دارد که تمام وجودش را در بر گرفته است. او می‌گوید اگر هزار سر هم داشته باشد، همه آنها پر از عشق به معشوق خواهد بود. چشم‌هایش به خاطر گریه تاریک شده و جایی برای دیدن معشوق ندارد. شاعر از این که چقدر به چشم محبوبش وابسته است و چگونه نمی‌تواند به کسی دیگر نگاه کند، می‌گوید. او همچنین به زیبایی‌های معشوق و عشق در دل طبیعت اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر عاشقی به دنبال محبوبش است. شعر نشان‌دهنده‌ی چشم‌پوشی و فدای جان به خاطر عشق است و در نهایت تأکید بر اراده و همت بلند معشوق دارد که حتی اگر درویش باشد، ارزش‌های او بالاتر از هر چیزی است.