شمارهٔ ۸۶۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رسخن۷ بیت

طوطی ب نو دید و در افتاد در سخنبرد از دهان ننگ نو ننگ شکر سخن

از فندق تو هیچ نخیزد به جز نباتدر پسته تو هیچ نگنجد مگر سخن

اول حدیث روی نو گویند بلبلانبر شاخسار گل چو در آیند در سخن

با آمل عشق عادت تو تلخ گفتن استآری چو از لب تو ندارد خبر سخن

دل را به پیش لعل تو قلب است نقد جانتا همچو سکه با تو نگوید بزر سخن

بر باد رفت عمر عزیز آخر ای صبادر پیش آن نگار بگوی این قدر سخن

مقصود گفت و گوی کمال از میان توییگفت آنچه داشت با تو نگوید دگر سخن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت سخن گفتن و برقراری ارتباط اشاره می‌کند. او طوطی را به عنوان نمادی از گفت‌وگو و بیان می‌آورد و می‌گوید که از اظهارات بی‌محتوا نمی‌توان به چیزی ارزشمند دست یافت. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که عشق و ارتباط واقعی، نیاز به گفتار عمیق و معنادار دارد. همچنین، به گذر عمر و اهمیت کلمات اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چه بگوییم، باید با ارزش و پرمحتوا باشد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که اوضاع زندگی و کمال به گفتگوهای معنادار نیاز دارد و از آنچه در دل دارد، نمی‌تواند بی‌قیمتی گفت‌وگو کند.