شمارهٔ ۷۵۵

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: لم۷ بیت

عشق تو داغ بندگی باز کشیده بر دلمنام و نشان مقبلی شد به غم تو حاصلم

پیش دو دیده قدر من بین که میان مردمانغیر خیال روی نو کی ننهد مقابلم

نیست عذاب خواندهای نامزد بهشتیاناز نظرم مران چو شد خاک در تو منزلم

درد دلم طبیب گو زود مکن معالجتپرسش دیر دیر تو به ز شفای عاجلم

دل ز رقیب میکند فکر به من چو بگذریحیف که بگذرد چنین عمر به فکر باطلم

بر سر خاک هر کسی لاله برویه از هوامن چو روم درین هوس ناله برآمده از گلم

گفت کمال عافیت در سر زلف ما رسیهم برسم بشست چون عمر گذشت از چلم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او عشق محبوبش را همچون داغی بر دل می‌بیند و غم و اندوهی که از دوری او ناشی شده، زندگی‌اش را تحت تاثیر قرار داده است. شاعر معتقد است که در میان مردم، هیچ چیز دیگری غیر از خیال چهره محبوبش به او نمی‌آید. او همچنین به دردهای درونی‌اش اشاره کرده و می‌گوید که نمی‌خواهد کسی به فکر درمانش باشد، چرا که عشقش او را به شدت بیمار کرده است. در نهایت، او با اشاره به گذر عمر و ناتوانی از رهایی از اندیشه‌های باطلش، از زیبایی‌های زندگی و نگرانی‌هایش در مورد عشق می‌گوید.