شمارهٔ ۵۲۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: امشد۷ بیت

مه طلعت ترا به تمامی غلام شددر مطلع سخن سخن ما تمام شد

در آرزوی روی تو بگذشت روز عمراز چهره بر فروز چراغی که شام شد

زلفت صبا کشید و نشد آگه آن دو چشمصیاد خواب داشت که غافل ز دام شد

بر خاک در حلال مکن خون عاشقانصید کبوتران حرم چون حرام شد

صوفی نشد بدور لبت خالی از شرابخاک وجودش از چه صراحی و جام شد

زاهد شده است در طمع باده بهشتتنها به خدمتش که طمع نیز خام شد

دیگر چه حاصل از لقب زاهدی کمالناموس چون برفت برندی و نام شد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و مجنون بودن خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که از آرزو دیدن چهره محبوبش عمرش سپری شده و در غم آن، شب‌ها را سپری کرده است. همچنین به سختی و درد عاشقان نیز اشاره می‌کند و به زاهدان و صوفیانی که در جستجوی حقیقت و عشق به خداوند هستند، انتقاد می‌کند. شاعر به این نتیجه می‌رسد که زاهدی که تنها به دنبال باده بهشت باشد، در واقع از حقیقت دور شده و لذا به زاهدی و کمالش چندان ارزشی نمی‌دهد. این شعر نشان‌دهنده تناقضات عشق و جستجوی حقیقت در زندگی است.