شمارهٔ ۵۰۷

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ونمیرود۷ بیت

مرا بی تو از دیده خون می رودز دل نیز صبر و سکون می رود

دل من در آن کو زبیم بلانمیرفت وقتی کنون می رود

چه آهوست چشمت که در پیش اواگر شیر آبه زبون میرود

نه از زیر کی دل در آن زلف رفتکه در سلسله از جنون میرود

برخسار تو چشم کردیم سرخاز آن اشک ما لاله گون می رود

دو چشم تو وز هر طرف خالهابه چندین مگس خواب چون می رود

چو شد تشنه زلفت به خون کمالبه چاه ذقن سرنگون می رود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این قطعه شعر، شاعر از احساس عمیق درد و تنهایی خود به خاطر دوری معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که بی‌معشوق، دیدگانش پر از خون شده و آرامش قلبش از دست رفته است. دل او در حالتی از اضطراب و بلا به سر می‌برد و به شدت به نگرانی از چشمان معشوق و زیبایی او اشاره دارد. زیبایی معشوق مانند آهوست و طعنه به این دارد که عشقی شیرین، به غم و جنون تبدیل شده است. شاعر همچنین به اشک‌هایش و تأثیر آنها بر چهره معشوق اشاره می‌کند و نهایتاً به تشنگی و نیاز عاطفی خود نسبت به او می‌پردازد. به طور کلی، این اشعار بیانگر عشق شدید و درد ناشی از دوری است.