شمارهٔ ۲۱۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: لنیست۷ بیت

کدام دل که ز عشق تو پای در گل نیستچه جور کز تو بر آشفتگان بیدل نیست

بفرقت توام از زندگی ملال گرفتکه بی وصال تو از عمر هیچ حاصل نیست

حقیقت است که دارد طبیعت حیوانکسی که روی تو دید و بطبع مایل نیست

نرفت سیل سرشکم ز آستان تو دورکه رفتن از در دولت طریق سایل نیست

ترا که عقل تمام است ناصحا باریچرا نصیحت شخصی کنی که عاقل نیست

کمال حسن نرا بر تو چون کنده روشنکه هیچ آینه با آن جبین مقابل نیست

بغایتی برسید اتصال من با دوستکه جز کمال کسی در میانه حایل نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تبیین عشق و دلبستگی شاعر به معشوق می‌پردازد. شاعر به شدت تحت تأثیر عشق و زیبایی معشوق قرار دارد و اعتراف می‌کند که زندگی بدون او ملال‌آور است. او بر این باور است که کسی که به معشوق نگاه کند و به او تمایل نداشته باشد، غیرطبیعی است. شعر همچنین به عمق احساسات و پیوند عاطفی قوی‌ای که میان او و معشوقش وجود دارد، اشاره می‌کند و اعتراف می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند این ارتباط را قطع کند. در نهایت، شاعر به زیبایی و کمال معشوق اشاره می‌کند و آن را بی‌نظیر می‌داند.