شمارهٔ ۱۸۸

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: امت۷ بیت

صوفی که ز چشم تو برد جان به سلامتسر بر نکند تا به قیامت ز غرامت

امروز گر آن لب نگرد زاهد خود کامبسیار به دندان گزد انگشت ندامت

در دیده خیال قد تو روز جدائیچون سایه طوبی است به گرمای فیامت

گر زلف کجت بیند امام از خم محرابجز سوره واللیل نخواند به امامت

دی دید قیام تو مؤذن به نمازیقد قامت او برد زیاد آن قد و قامت

ما از پس صد پرده تماشای تو کردیمصاحب نظری هسته ز انواع کرامت

برخیز کمال از سر ناموس که رندانکردند اقامت به سر کوی ملامت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و دلبستگی عمیق به یک معشوق است. شاعر از صوفی‌ای صحبت می‌کند که به خاطر معشوق جانش را از دست می‌دهد و تا قیامت نمی‌تواند از غم دوری او خلاصی یابد. او می‌گوید که اگر امروز آن لب‌ها به زاهدی نگردند، بعدها به خاطر این عمل پشیمان خواهند شد. قد و قامت معشوق در ذهن شاعر مانند سایه‌ای زیباست و او از زیبایی معشوق به شدت متاثر شده است. همچنین به کنایه اشاره می‌شود که اگر امام زلف معشوق را ببیند، فقط می‌تواند به زیبایی‌اش اشاره کند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که برخیزد تا زیبایی‌اش را به نمایش بگذارد، زیرا هنوز رندان در کوی او اقامت دارند و از او بهره‌مند می‌شوند.