شمارهٔ ۱۶۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یمودوست۷ بیت

دوستان گر کشت ما را دوست ما دانیم و دوستچون هلاک ما رضای اوست ما دانیم و دوست

گر نوازد ور گدازد جان ما کس را چه کارور به جان دشمن شود با دوست ما دانیم و دوست

دیده گربان ما در پای هر سرو و گلیگر بجست و جوی او چون جوست ما دائیم و دوست

کس نداند از برای کیست رو بر خاک راهآنکه دایم بر سر آن کوست ما دانیم و دوست

چند پیچیدن درین کز غم نشت شد رشته ایگر ازین غم کم ز ثار موست ما دانیم و دوست

این سخنها تا کیت گفتن که بیرحم است و مهرگردلش دل نیست سنگ و روستا دانیم و دوست

با نکو خواهان و بدگویان بگو از ما کمالدوست با ما بد و گر نیکوست ما دانیم و دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و دوستی می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر به خاطر دوست کشته شویم، به این دوستی رضایت داریم. اگر او ما را نوازش کند یا آزار دهد، نیز برای ما اهمیتی ندارد چرا که در دوستی‌اش اطمینان داریم. شاعر اشاره می‌کند که در پی دوست هستیم و هر کجا که او باشد، ما نیز هستیم. حتی اگر در آلام و غم‌ها گرفتار شویم، باز هم دوست را می‌شناسیم و اهمیت دوستی او را درک می‌کنیم. او در نهایت می‌گوید که احساساتش نسبت به دوست واقعی و بی‌رحمانه بودنش هیچ‌گاه تغییر نخواهد کرد، و مهم این است که با اویم.