شمارهٔ ۱۰۶۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: تی۷ بیت

ندانم کی به دام من در افتیچه خوش صیدی چه خوش باشد گر افتی

اگر صد بارم افتی چون لطیفهدر آن فکرم که بار دیگر افتی

البش بگذار ای گفتار ور نیستبه گوش این و آن چون گوهر افتی

چه خوش افتد مرا ای سر ترا همز تیغ او چو بر خاک در افتی

ره مردم تو گل می سازی ای اشکچرا در ره ز مردم برتر افتی

ز تشویش تو ای برقع ملولیمخدایا زودتر وقتی برافتی

کمال از ریشه دل لختی دهی شرحشب وصلی که پیش دلبر انتی

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به زیبایی بیان می‌کند که شاعر در انتظار لحظه‌ای است که محبوبش به دام او بیفتد. او از صید کردن محبوب لذت می‌برد و حتی اگر بارها این اتفاق بیفتد، همچنان به این موضوع فکر می‌کند. شاعر به سخنان بی‌محتوا بی‌علاقه است و به ارزش واقعی ارتباطات انسانی و احساسی اشاره می‌کند. در نهایت، او به احساس نگرانی و تشویش خود اشاره کرده و خواستار سریع‌تر شدن لحظه‌ای است که به وصال محبوب برسد. این شعر به عمق احساسات و خواسته‌های انسانی می‌پردازد.