شمارهٔ ۲۸۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ونمیایدم۵ بیت

تا به روی از دیده اشک لاله‌گون می‌آیدمدم به دم از گریهٔ خود بوی خون می‌آیدم

گوییا مسکین دلم در قید زنجیر بلاستکز سرِ زلف تو فریاد جنون می‌آیدم

ای رفیقان کسوت زاهد نه بر قدّ من استبر قد رندی لباس فقر چون می‌آیدم

ناسزا تا گفت با من از درون جان رقیبکافرم گر هرگز از خاطر برون می‌آیدم

با خیالی زلف را در پاکشان منمای بیشفتنه‌ها بر سر چو زاین بخت نگون می‌آیدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از احساس عمیق غم و افسردگی خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که چشمش به مانند لاله‌ای رنگین، از اشک پر است و از گریه‌اش بوی خون به مشام می‌رسد. دلش به زنجیر بلا گرفتار است و از زیبایی‌های معشوقش فریاد جنون سر می‌دهد. همچنین به تفاوت بین زاهدان و رندانی که در فقر زندگی می‌کنند اشاره می‌کند و از گفتگوهای دشوار با رقیبانش صحبت می‌کند. در نهایت، او از فتنه‌های گوناگون ناشی از عشق و بخت بد خود می‌گوید و درخواست می‌کند که بیشتر به زلف محبوبش توجه نکند. این اشعار نمایانگر دردهای درونی و عشق پیچیده اوست.