شمارهٔ ۲۶۰

قافیه: ر۵ بیت

از گوهر اشک ار نشود دیده توانگرباری شود آبش به لب جوی برابر

آن کیست که در عشق تو چون درّ سرشکمدعویّ یتیمی کند و بگذرد از زر

گر سر برود در سر زلف تو زیان نیستسودای سر زلف تو سودی ست سراسر

در حُسن غلام خط و خالت دو سیاهندنام و لقب هر دو شده سنبل و عنبر

از رهگذر سینهٔ مجروح خیالیجز ناوک خونریز تو کس نیست به خون تر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و درد ناشی از آن اشاره دارد. گوهر اشک نشان‌دهنده‌ی غم و اندوهی است که در دیدگان عاشق وجود دارد. شاعر به عشق معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر جانش را نیز فدای او کند، برایش مهم نیست، چون عشق او به معنای واقعی باارزش است. او همچنین زیبایی معشوق را توصیف می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس جز او نمی‌تواند آرزوی التیام درد عاشق را برآورده کند. در نهایت، شاعر به سینه مجروح خود اشاره می‌کند که تنها با تیر محبت معشوق به خون تر شده است.