شمارهٔ ۲۰۵
کسی که نسبت قدّت به سرو ناز کندچگونه باز به روی تو دیده باز کند
چه جای سرو که شمشاد باغ جنّت رانمی رسد که به قدّ تو پا دراز کند
مپوش دیده ز رویم که بخت برگرددز هر که بر رخ درویش در فراز کند
تویی که چشم تو را نیست رسم مردمی ییبه غیر از این که به اهل نیاز ناز کند
گمان مبر که به کامی رسد ز نوش لبتدلی که از الم نیش احتراز کند
امید هست که در باغ جان خیالی راهوای سرو بلند تو سرفراز کند