شمارهٔ ۱۹۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ونکرد۶ بیت

عاقبت حسرتِ لعل تو دلم را خون کردداغ سودای مرا فکر خطت افزون کرد

دیده را از قبل اشک هر آن راز که بودبه خیالت همه را دوش ز دل بیرون کرد

حلقه یی از شکن سلسلهٔ موی تو بودزلف لیلی که به هر شیوه دلی مجنون کرد

دل بشد در طلب وصل و نشد معلوممکه چسان رفت در این راه و به آخر چون کرد

چنگ در پردهٔ عشّاق زد و راست نشدعود سازی که در این دایره بی قانون کرد

هیچ کس خرده بر اشعار خیالی نگرفتتا به وصف قد تو طبع خرد موزون کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عاشقانه و حسرت شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از دلی پر از درد و اندوه صحبت می‌کند که به خاطر عشق و زیبایی معشوقش به خون گشته است. او به تأثیر عمیق معشوق بر دل و دیده‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که اشک‌هایش رازهای درونش را فاش کرده‌اند. زلف معشوق نمادی از جذابیت و فریبندگی عشق است که باعث دیوانگی وی شده است. شاعر همچنین از جستجوی وصال صحبت می‌کند، جستجویی که بی‌نتیجه مانده و او را به سردرگمی کشانده است. در نهایت، او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به آن خرده بگیرد. این اشعار نشان‌دهنده عمق عشق و درد ناشی از فراق است.