شمارهٔ ۱۹۶
صبا به تحفه نسیمی که دلگشای آردشمامهای ست که ز آن جعد عطرسای آرد
اگر نه در پس زانوی محنت آرد سرچگونه پیش برد دل به هرچه رای آرد
دل از لب تو به شکر است و آنچنان مجنونکه چشم داشت که حقّ نمک به جای آرد
وداع کز سر کوی تو درد سر بردیمرسیم باز به خدمت اگر خدای آرد