شمارهٔ ۱۶۲
خدا بتان جفا کیش را وفا بخشدندامت از ستم و توبه از جفا بخشد
تو را ز حُسن و ملاحت هر آنچه باید هستولی طریقهٔ مهر و وفا خدا بخشد
کرامتی به از این نیست زاهدا که کریممرا نیاز و تو را توبه از ریا بخشد
ز جور و کین تو باشد که ای رقیب مراخدای صبر دهد یا تو را حیا بخشد
امید و بیم خیالی از این دو بیرون نیستکه عشق او کُشدش از فراق یا بخشد