غزل شماره ۵

قافیه: یرا۶ بیت

چنان ببریدی آخر رشته‌های آشنایی راکه نتوان داد داد شکوه روز جدایی را

پس از هم‌خانگی چندان بیابان در میان آمدکبوتر بر نتابد خط شرح بی‌نوایی را

کسی کاو باشد از اهل سعادت چون روا داردبه حرف دشمن دین ترک احباب خدایی را

چنان دانم که ناگه دامن از وصلت برافشانمکه تا بینی جزای این همه بی‌اعتنایی را

به شی گفتم مشو زنهار مغرور تلفط‌هاکه لطف و قهر یکسان است رند لاابالی را

بود بس ناروا در ناز و نعمت ناسپاسی‌هاچه سان هرگز روا دارد خدا این ناروایی را

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از جدایی و درد فراق صحبت می‌کند. او می‌گوید که ارتباطات دوستانه‌اش را چنان بریده که نمی‌تواند شکایت از روز جدایی را بیان کند. پس از مدتی هم‌نشینی، فاصله‌ای به وجود آمده که حتی کبوترها نیز ناتوان از توصیف احساس بی‌نوایی هستند. شاعر بیان می‌کند که اگر کسی از اهل سعادت باشد، چگونه می‌تواند به دشمنی دین و خدایی که دلسوزی را ترک کرده است، تن در دهد. او به ناگهبانی از ارتباطات با اشاره به بی‌توجهی خود می‌گوید که در یک لحظه ممکن است همه چیز را رها کند. همچنین او به مغرور بودن و بی‌توجهی در ناز و نعمت اشاره می‌کند و این را نادرست می‌داند که خداوند این ناپسندی را بپذیرد.