غزل شماره ۴۸

قافیه: سم۶ بیت

جانا خدا گواست ز دوریت ققنسموقت است کآتشت برد از جای چون خسم

بی یاد رویت ار بزنم یک نفس، خدابندد چو مهره ششدر دور مسدسم

پرسش نکردیم توبه غفلت، گمان مبرشرمنده تلطف آن روح اقدسم

من بی وفا و غافل و سرکشم نیم، ولیحیران کار گنبد وچرخ مقرنسم

در روی دهر نیست زبان آوری چو منتحریر مدعای ترا گنگ واخرسم

هر سو که بنگرم پی تسهیل مشکلیعالم مساعد است و به کار تو بی کسم

خلاصه

هوش مصنوعی: سخن از عشق و دوری از معشوق است. شاعر به خداوند قسم می‌خورد که دوری اش از معشوقش مانند ققنوس می‌سوزد و از او طلب کمک می‌کند. او احساس می‌کند که بدون یاد معشوق، زندگی‌اش بی‌معناست و موجب ناتوانی‌اش می‌شود. همچنین، از غفلت خود شرمنده است و نمی‌خواهد گناهکار به نظر برسد. شاعر با درک خود از ضعف‌ها و سردرگمی در زندگی، از خدا می‌خواهد که به او در حل مشکلات کمک کند. او در تلاش است تا احساساتش را ابراز کند ولی خود را ناتوان از بیان آن می‌بیند. در نهایت، شاعر می‌گوید که همه جا در پی حل مشکلاتش، به جز معشوق، همه چیز مساعد است.