غزل شماره ۳۸

قافیه: ادایدریغ۷ بیت

عمر شد در کار ناهموار بر باد ای دریغهیچ روزی روی فردا ناورم یاد ای دریغ

می نهم هر دم بهایی بر هوا بیچاره منقصر اعمالم بود بس سست بنیاد ای دریغ

کرده بر آمرزش حق تکیه، بی باک از گناههرگز از قهاری او نایدم یاد ای دریغ

آرزوی دولت ناپایدار این جهانچند دولتهای جاویدم ز کف داد ای دریغ

در گنه چندان دلیر و در نکویی ناتوانبا چنین بد خوئیم مادر چرا زاد ای دریغ

راه باریک است و شب تاریک و همره دیو و ددمانده زیر بار عصیان زار و ناشاد ای دریغ

نیکی ناکرده ثبت نامه روز جزاخالد آلوده چون خواهد شد آزاد ای دریغ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان حسرت و ندامت از گذشته و اشتباهات زندگی می‌پردازد. شاعر از گذر عمر در سختی‌ها و عدم یادآوری روزهای آینده افسوس می‌خورد. او هر روز بهایی برای زندگی خود می‌پردازد، اما اعمالش را بی‌اساس می‌داند. با وجود اینکه به آمرزش خدا تکیه کرده، از قهری او غافل نیست. آرزوی دستیابی به خوشبختی‌های ناپایدار دنیا را داراست، اما متوجه می‌شود که این آرزوها را از دست داده است. او از تنگنای زندگی و برخورد با مشکلات سرخورده است و به نیکویی‌های نکرده‌اش در مقابل گناهانش اشاره می‌کند. در نهایت، او با نگرانی از عواقب اعمال خود در روز جزا صحبت می‌کند و به تاریکی و ناامیدی خود اذعان دارد.