غزل شماره ۲۰
ای تاب ز آفتاب ربوده ز تاب رخپیراسته است ایزدت از مشک ناب رخ
زین چاشتگاه روی نهفتن ز من چرا؟در چاشتگاه کی بنهفت آفتاب رخ
مهر منیر با همه خوبی و منزلتهر شب کند ز شرم رخت در نقاب رخ
مفتون یک نگاهتم از من مپوش رویمجنون روی ماهتم از من متاب رخ
خالد اگر به روی تو گل را قرین کندشوید ز خجلت رخ تو از گلاب رخ