شمارهٔ ۷ - فی مرثیة ملک الاعظم ناصر الدنیا و الدین محمد بن البرهان
رنگ شفق نگر که چو خورشید روشنستکز خون چشم ما فلک آلوده دامنست
بیژن کجاست ورنه چو نیکو نظر کنیاین خاک توده تیره تر از چاه بیژنست
بهمن پدید نیست وگرنه ز بانگ رعددر مغز چرخ دمدمه ی کوس بهمنست
گیرم که سبز خنگ فلک زیر ران تستخود را نگاهدار که آن کره توسنست
دی سور برود و عیش و تماشا و خُرّمیو امروز آه و ناله و زاری و شیونست