گنج

شمارهٔ ۴۸

۲ بیت
بر طرف چمن گلی چو رویت نشکفتجز چشم تو کس مست بمحراب نخفت
عمری تو و بی عمر نمی شاید زیستجانی تو و ترک جان نمی باید گفت