گنج

شمارهٔ ۴۷

۴ بیت
دوش آن پسر کوفه گر چون برخاستمی کرد اشارتم که استاد اینجاست
یعنی بگذر
گفتم ز غمت رنگ رخم چون زر شدگفتا که بسیم کار ما گردد راست
ماننده ی زر