گنج

شمارهٔ ۴۲

۲ بیت
آنکو ز عقیقش آب شکّر رفتستبر سرو سهی رخش چو گل بشکفتست
گر زانک بخفت هیچ عیبش مکنیدآن بخت بدمنست از آنرو خفتست