شمارهٔ ۲۵۲

۹ بیت

چه کرده ام که بیکبارم از نظر بفکندینهال کین بنشاندی و بیخ مهر بکندی

کمین گشودی و بر من طریق عقل ببستیکمان کشیدی و چون ناوکم بدور فکندی

اگر چو مرغ بنالم تو همچو سرو ببالیوگر چو ابر بگریم تو همچو غنچه بخندی

چون آیمت که ببینم مرا ز کوی برانیچو خواهمت که در آیم درم بروی ببندی

توقعست که از بنده سایه باز نگیریولی ترا چه غم از ذرّه کافتاب بلندی

پیادگان جگر خسته رنج بادیه دانندتو خستگی چه شناسی که برفراز سمندی

از آن ملایم طبعی که ما تنیم و تو جانیوزان موافق مائی که مانئیم و تو قندی

بحال خود بگذار ای مقیم صومعه ما راتو و عبادت و عرفان و ما و مستی و رندی

ز من مپرس که خواجو چگونه صید فتادیتو حال قید چه دانی که بیخبر ز کمندی