شمارهٔ ۲۴

۷ بیت

نظری کن اگرت خاطر دوریشانستکه جمال تو ز حسن نظر ایشانست

روی ازین بنده ی بیچاره ی درویش متابزانک سلطان جهان بنده ی درویشانست

پند خویشان نکنم گوش که بی خویشتنمآشنایان غمت را چه غم از خویشانست

بده آن باده ی نوشین که ندارم سر خویشکانک از خویش کند بیخبرم خویش آنست

حاصل از عمر بجز وصل نکورویان نیستلیکن اندیشه ز تشویش بد اندیشانست

نکنم ترکش اگر زانک به تیرم بزندخنک آن صید که قربان جفا کیشانست

مرهمی بر دل خواجو که نهد زانک طبیبفارغ از درد دل خسته ی دل ریشانست