شمارهٔ ۲۳۸

۱۱ بیت

دی آن بت کافر بچه با چنگ و چغانهمی رفت بسر وقت حریفان شبانه

بر لاله زنیلش اثر داغ صبوحیبر ماه ز مشکش گره جعد مغانه

یاقوت بمی شسته و آراسته خورشیدمرغول گره کرده و کاکل زده شانه

زلف سیهش را در شوریده گرفتارتیر مژه اش را جگر خسته نشانه

بگشوده نظر خلق جهانی ز کنارهبر بوده میانش دل خلقی ز میانه

من کرده دل صدر نشین را سوی بحرینبا قافله ی خون ز ره دیده روانه

جامی می دوشینه بمن داد و مرا گفتخوش باش زمانی و مکن یاد زمانه

دوران همه در دست و تو در حسرت درمانعالم همه دامست و تو در فکرت دانه

حیفست تو در بادیه و ز بیم حرامیبی وصل حرم مرده و حج بر در خانه

خواجو سخن از کعبه و بتخانه چه گوئیخاموش که این جمله فسونست و فسانه

رو عارف خود باش که در عالم معنیمقصود توئی کعبه و بتخانه بهانه