شمارهٔ ۲۳۱

۱۱ بیت

زهی جمال تو خورشید مشرق دیدهبتنگی دهنت هیچ دیده ی نادیده

سواد خطّ تو دیباچه صحیفه ی دلهلال ابروی تو طاق منظر دیده

مه جبین تو بر آفتاب طعنه زدهگل عذار تو بر برگ لاله خندیده

ز شور زلف تو در شب نمی توانم خفتز دست فکر پریشان و خواب شوریده

اگر بهیچ نگیری مرا نیرزم هیچوگر پسند تو گردم شوم پسندیده

تو خامه ی دو زبان بین که حال درد فراقچگونه شرح دهد با زبان ببریده

چو من که دید زبان بسته ئی و گاه خطابسخنوری زنی کلک بر تراشیده

گهی که وصف سر زلف دلکشت گویمشود زبان من دلشکسته پیچیده

از آن سیاه شد آنزلف مشکبار که هستبچین فتاده و بر آفتاب گردیده

بدیده ی تو که اندم که زیر خاک شومشوم نظاره گر دیده ی تو دزدیده

چو شد غلام تو خواجو قبول خویشش خوانکه ملک دل بتو دادست و عشق بخریده