شمارهٔ ۲۲۳

۸ بیت

ای خواجه مرا با می و میخانه رها کنجان من دلخسته بجانانه رها کن

دلدار مرا با من دلسوخته بگذاربگذر ز سر شمع و بپروانه رها کن

گر مرتبه ی یار ز بیگانگی ماستگو مرتبه ی خویش ببیگانه رها کن

بر رهگذرت دنیی و دین دانه و دامستدر دام مقید مشو و دانه رها کن

گر باده پرستان همه از میکده رفتندسرمست مرا بر در میخانه رها کن

آنرا که بود برگ گل و عزم تماشاگو خیمه بصحرا زن و کاشانه رها کن

چون مار سر زلف تو زد بر دل ریشمتدبیر فسونی کن و افسانه رها کن

گنجست غم عشقت و ویران دل خواجواز بهر دلم گنج بویرانه رها کن