شمارهٔ ۱۹۸

۱۱ بیت

نسیم باد بهاری وزید خیز ندیمبیار باده که جان تازه می شود ز نسیم

مریض شوق نباشد ز درد عشقش باکقتیل عشق نباشد ز تیغ تیزش بیم

گر از بهشت نگارم عنان بگرداندبروز حشر من و دوزخ و عذاب الیم

ز خاک کوی تو ما را فراق ممکن نیستچنانک فرقت درویش از آستان کریم

کمان بسیم بسی در جهان بدست آیدنه همچو آن و کمان هلال شکل و سیم

چنین که بر رخ زردم نظر نمی فکنیمعینست که چشمت نه برزرست و نه سیم

کنونکه بلبل باغ توام غنیمت دانکه مرغ باز نیاید بآشیانه مقیم

اگرچه پشّه نیارد شدن ملازم بازمرا بمنزل طاوس رغبتیست عظیم

ز آهم آتش نمرود بفسرد آندمکه در دلم گذرد یاد کوه ابراهیم

نسیم باد صبا گر عنان نرنجاندپیام من که رساند بدوستان قدیم

بیا و خیمه بصحرای عشق زن خواجوکه طبل عشق نشاید زدن بزیر گلیم