شمارهٔ ۱۱۵

۹ بیت

دامن گل نبرد هر که ز خار اندیشدمهره حاصل نکند هر که زمار اندیشد

دُر نیارد بکف آنکس که ز دریا ترسدنخورد باده هر آنکو ز خمار اندیشد

هر کرا نقش نگارنده مصوّر گرددنقش دیوار بود گو زنگار اندیشد

تو چه یاری که نداری غم و اندیشه ی یاریاری آنست که یار از غم یار اندیشد

در چنین وقت که از دست برون شد کارممن بیچاره کئم چاره ی کار اندیشد

هر که سر در عقب یار سفر کرده نهاداین خیالست که دیگر ز دیار اندیشد

در چنین بادیه کاندیشه ی سر نتوان کردبار خاطر طلبد هر که ز بار اندیشد

انک شد بیخبر از زمزمه ی نغمه ی زبرتو مپندار که از ناله ی زار اندیشد

گر تو صد سال کنی ناله و زاری خواجوگل صد برگ کی از بانگ هزار اندیشد