سرود

۱۲ بیت

چون اسیرست در آن زلف سمن سای دلمچکند گر نکند در شکنش جای دلم

بشد از دست من بی سر و بی پای دلمدلم ای وای به دل وا دلم ای وای دلم

آخر ای همنفسان، یک نفس ار یار منیدبا من خسته بسازید و ملامت نکنید

دلم از پرده برون می رود آخر بزنیددلم ای وای بدل وادلم ای وای دلم

منِ بی دل چه کنم پیشِ که گویم غم دلکه ندارم بجز از آه سحر همدم دل

گر نسازد لب جانبخشِ توام مرهم دلدلم ای وای بدل وا دلم ای وای دلم

ای خیالِ سر زلف تو مرا محرم رازدست کوته نتوان کرد از آن زلف دراز

مطرب آخر ز برای دلم این نغمه بسازدلم ای وای بدل وا دلم ای وای دلم

از سر زلف تو شوریدگی آموخته دلوآتش مهر تو در جان من افروخته دل

گر ازین پس ندهی داد من سوخته دلدلم ای وای بدل وا دلم ای وای دلم

دوش بنهاد ز عشقت به چمن رو دل منبر نپیچید سر از زلف تو یک مو دل من

در چمن فاخته میگفت که کوکو دل مندلم ای وای بدل وا دلم ای وای دلم